Η ερυθρά χείρα του παιδιού….

Στις Αφρικανικές γωνιές της Δυστυχίας…
Ρουάντα, Ουγκάντα, Σουδάν…Ακτή Ελεφαντοστού…

Όταν έμαθα πρώτη φορά για την Παγκόσμια Ημέρα Ερυθράς Χειρός – 12 Φεβρουαρίου… συγκλονίστηκα!

Θεώρησα το αίμα στα χέρια των μικρών παιδιών “Ως τύπον των ήλων”…

Όχι ακριβώς! Δεν ήταν έτσι:

Αφορούσε πάντως, την προσπάθεια από-τροπής των στρατολογημάτων σ’ αυτές τις χώρες των δεινών, αλλά και σε ασιατικές ακόμη..;
Των μικρών παιδιών! Για να συμμετέχουν στην ένοπλη βία, συρράξεις εμφύλιους σπαραγμούς, ανταρτοπόλεμο…

Μεταφορικά λοιπόν, αλλά και κυριολεκτικά (κυρίως), το ΑΙΜΑ στα παιδικά χέρια …

Με την διερώτηση να προβάλλει, αγκαθωτή!
Ποιο είναι τραχύτερο αδιέξοδο για το ΠΑΙΔΙ του μέλλοντος… Το να βάφονται τα χεράκια του με το αίμα του ως θύμα πολέμου, ή το να βάφει τα χεράκια του, ένοπλο κι εκδικητικό, “εντεταλμένο” από την “ανάγκη” της χώρας του, να “επιταχθεί” μαχητής, ελλείψει (προφανώς) ανδρών πολεμιστών…εκεί, που ψυχή συνείδηση και ζωή, έχουν θλιβερά εκπέσει;

Τόσο ώστε να εγκλωβίζουν σ’ αυτή την “τραγική ομηρία”, την παιδική υπόσταση;

Ένα φαινόμενο που οι αναλυτές θεωρούν την χειρότερη μορφή παιδικής κακοποίησης;;;

Και η διερώτηση, καλά κρατεί…