Καλήν εσπέραν αφεντάδες…Καλώς ορίσατε κυράδες
Κρατούσε το μικρόφωνο και με λιγνούς και ταχείς βηματισμούς διέτρεχε τη σκηνή του θερινού “Αθήναιον”… Αύγουστος του 1973…
Ο Νίκος Ξυλούρης, με τα πρώτα ονόματα του Ελληνικού θεάτρου, Καρέζη, Καζάκο, Παπαγιαννόπουλο… ερμήνευε ζωντανά Ιάκωβο Καμπανέλλη, Σταύρο Ξαρχάκο..
Στο “Μεγάλο μας τσίρκο” από τα συμβολικότερα έργα της Ελληνικής παραγωγής!
Είμαστε στην παράσταση και καμαρώνουμε τον ωραίο Κρήτα, περήφανοι!
Ο Αρχάγγελος του Νησιού, τίμησε κι εκείνος τη Λεβεντογέννα, με τον δρόμο που του άνοιξαν να διαβεί, οι “οξυδερκείς” δημιουργοί του έντεχνου…
Μαρκόπουλος, Λεοντής, Ξαρχάκος…
Στις 8 του Φλεβάρη του 1980, ήμουν πάλι Αθήνα. Το μάθαμε πριν το μεσημέρι κι όλη η παρέα των Κρητών συγγενών μου, έτοιμοι από καιρό ξέροντας πόσο πόνεσε και βασανίστηκε, είπαν με θλίψη, πως ξεκουράστηκε…
Είπαν πως θα τον έφερναν στην Κρήτη να ταφεί, στ’ Ανώγεια…την γενέτειρα του Ρεθέμνου.
Όχι, τελικά αναπαύτηκε στην Αττική γη κι έχει μείνει αξέχαστος ένας αποχαιρετισμός!
Της αδερφής του της Ευριδίκης, όταν ανέβηκε Αθήνα για την έξοδό του.
Με λουλούδια και δάκρυα, έσκυψε στο νεκρό αγαπημένο για να του πει:
“Σήκω να πεις τη ξαστεριά καλέ μου… Να ξαστερώσει ο κόσμος αδερφέ μου.”
Ήταν 43 χρονώ, αγκαλιάστηκε τη λύρα του και “πέταξε”.
Ένα ρόδο ακουμπώ κι εγώ στα σαράντα πλην ένα, χρόνια που λείπει… Ένα ρόδο όπως αυτό που κρατούσε η Ευριδίκη από τ’ Ανώγεια… Όχι όμως από το Ρεθεμιώτικο χωριό… Από την Κίσαμο πόλη, είναι το ρόδο… Επιθυμία όλων, πιστεύω.
